sanırım şeker hastası oldum. o kadar çok lahmacun yedim ki normal koşullarda  karnımın şiş oturduğum yerden kalkamaz bir halde olmam gerekirken yediğim şeyler sadece hacimsel bir boşluk doldurmaktan başka bir halta yaramamış ve üstüne üstük hala aç bir haldeyim. burak yeter diyorum burak yeter!

o nerede bilmiyorum. hazırlık sınıfından bir arkadaşı facebookta yeni fotoğraflar eklemiş. o da var. ankarada mı istanbulda mı bilmiyorum. bursa hariç her yerde olmalı zaten. sevildiğini biliyor. tarafımdan sevilmemesi gerektiğini biliyor. 

bu günler geride kalacak ve arkama dönüp baktığımda pişmanlık duymak istemiyorum. yani zamanımı boşa harcadığımı görmek, yersiz üzüldüğümü farketmek istemiyorum. 

ancak onunla karşılaşmasaydım gözlerimi açamadan hayatıma devam edeceğimi anlıyorum. o gözlerimi açtı. hayatım dar kapkaranlık bir tünelse eğer ben de kör isem o bana tünelin sonundaki ışığı gösteren bir rehber gibi adeta.